نکاتی از خطبه جمعه شهر دشتی

موضع مومنین در برابر هر فرمایشی از جانب پروردگار ، سمعنا و اطعنا می باشد هم شنونده ی خوبی باشیم و هم وظیفه را بر وجه احسن و بهتر ادا کنیم لذا در گذر عمر و گذشت شب و روز چقدر توجه به حفظ موضع ایمان داریم .
( آمن الرسول بما انزل الیه من ربه و المومنین کل آمن بالله و ملائکته و کتبه و رسوله لا نفرق بین احد من رسله و قالوا سمعنا و اطعنا غفرانک ربنا و الیک المصیر )
وقتی که مومن با دل و جان در برابر آموزه های الهی ، سمعنا و اطعنا را در رفتار و اخلاق خود می نشاند در همان وقت ، وصل سیر و جهت انبیا و اهل ایمان می شود و نزدیک ترین حالت به غفران و آمرزش الهی پیدا می کند . لذا مومن باور دارد که آموزه های الهی به خیر و صلاح اوست و باور دارد که پروردگار ، علیم و حکیم است و برنامه ی چگونه زیستن را بر اساس علم به اول و آخر تنظیم کرده است در اینجاست که شوق گفتن سمعنا و اطعنا از دل مومن بر آید .
اگر کسی شنونده فرمایشات الهی نشد اطعنا هم نمی گوید چون اطعنا گفتن ، منوط به آگاهی از آموزه های دینی و احساس نیاز به آن است . بنا بر این تنها شنیدن فرمایش الهی کفایت نمی کند بلکه باید دانستنی ها و شنیدنی ها از جانب دین را تبدیل به عمل کرد چون اطعنا در پی سمعنا می آید  و صداقت مومن در اطعنا گفتن در عمل و رفتارش تجلی پیدا می کند . به قول معروف : فعل من بر دین من باشد گواه .
شنیدن اذان و آگاهی از وقت نماز ، سمعنا است به جماعت ملحق شدن و نماز را بر پا داشتن و اخلاق مومنانه را به خود گرفت، اطعنا می باشد . دانستن ارزش حفظ آبرو و حیثیت مردم ، سمعنا است یعنی اعلام می کنیم که از این ارزش با خبریم ولی در این حد کفایت نمی کند بلکه آبرو داری کردن و نگه داشتن حرمت بندگان ، اطعنا می باشد . اگر کسی پس از علم و آگاهی به حقوق و حرمت مردم ، آن را نگه ندارد مثل این است که به پروردگار بگویی سمعا و عصینا،  یعنی شنیدیم ولی فرمان نمی بریم.
(  رَبَّنَآ إِنَّنَا سَمِعْنَا مُنَادِیًا یُنَادِی لِلْإِیمَانِ أَنْ آمِنُوا بِرَبِّکُمْ فَآمَنَّا ۚ رَبَّنَا فَاغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَکَفِّرْ عَنَّا سَیِّئَاتِنَا وَتَوَفَّنَا مَعَ الْأَبْرَارِ)
نیت و اراده ی خیر اگر با روش مناسب همراه نباشد نتیجه خوبی نخواهد داشت لذا کیفیت طاعت و بندگی بر مبنای فرمایش الهی استوار است .
از اعمال نیک و خدا پسندانه ، تسلی دل بندگان در وقت سختی و مصیبت است بر این اساس نیاز است که رفتار ما در وقت تسلی دلها چنان باشد که آرامش و آسایش از کسی سلب نشود باید چنان رفتار کنیم که سنگینی و فشار مصیبت وارده بر بندگان ، سبک و قابل تحمل شود و رفتار ما یار خاطر آنان گردد بنا بر این هر قدر احساس همدردی و دلسوزی با اهل میت یا اهل مصیبت داشته باشیم ولی تا وقتی که امر تسلیت ، به روش و طریقه شرعی آن انجام نگیرد رفتار ما برای اهل و خانواده میت، مفید نخواهد بود .
در امر تسلی و اظهار همدردی و کیفیت انجام آن ، به چند مساله توجه داشته باشیم  .
– در وقت مناسب ، آن خانواده را ملاقات کنیم و رعایت حال آن خانواده از حیث وقت خواب ، غذا کار  و استراحت داشته باشیم باید از یاد نبریم که ما قرار است برای تسلی و دلداری بندگان خدا اقدام کنیم و مردم در هر شرایطی آمادگی آن را ندارند .
– رفتار و گفتار خود را متناسب با شرایط موجود آن خانواده نگه داریم و مواظب باشیم که هر گفتاری از دهان ما خارج نشود بلکه گفتار و رفتار ما ، تسکینی برای اهل خانواده باشد و از هر سخن و اظهار نظر بی ربطی بپرهیزیم بلکه دعای خیر داشته باشیم و با لحن و اخلاق خوب از صبر و عاقبت خوب صبر و شکیبایی سخن بگوئیم و در همین فرصت محدود ، چنان رفتار کنیم که ارزشهای ایمانی در دل بازماندگان زنده شود .
_ مدت زمان حضور و نشستن محدود باشد و خودمان را به هر صحبت و خبری مشغول نکنیم بلکه رعایت حال آن خانواده داشته باشیم .
پروردگار توفیق حسن طاعت و بندگی به همه ما عنایت بفرماید

🖋عبدالعزیز دریایی امام جمعه شهر دشتی

۹۸/۴/۱۴

کلیدواژه ها :

این خبر را به اشتراک بگذارید :